Porzeczka czarna, czerwona, biała – sadzenie, cięcie, uprawa, odmiany.



Porzeczki to najliczniejsze krzewy w moim ogrodzie. Uprawiam zarówno porzeczkę czarną, czerwoną jak i białą. Porzeczki lubię z wielu powodów – są smaczne, mają walory odżywcze i zdrowotne, robię z nich pyszne soki i dżemy, które zimą są cennym źródłem witaminy C, są łatwe w uprawie, mało wymagające i łatwo je rozmnożyć. W ogrodzie nie mam przeznaczonego, odrębnego miejsca specjalnie pod uprawę porzeczek. Krzewy porzeczek potraktowane zostały jako rośliny osłonowe – posadzone są wzdłuż ścieżek i ogródka warzywnego odgradzając go w ten sposób od trawnika. Porzeczki zastępują krzewy ozdobne (które nierzadko mają trujące owoce).

 

Porzeczki – sadzenie krzewów, wymagania

Porzeczki lubią stanowisko słoneczne choć znoszą także półcień. Gleba powinna być humusowa, zasobna, odchwaszczona. Przed posadzeniem krzewów dobrze jest wsypać do dołka dużą ilość obornika.

Krzewy porzeczek sadzi się najczęściej w rzędach. Odległość roślin w rzędzie powinna wynosić min. 1,5 m w przypadku porzeczki białej i czerwonej i 2 m w przypadku porzeczki czarnej. Odległość między rzędami powinna wynosić przynajmniej 2,5 m.

Głębokość sadzenia ma istotne znaczenie. Krzewy należy sadzić o kilka centymetrów głębiej, niż rosły w szkółce (można to rozpoznać po innym zabarwieniu skórki). Nawet głębsze sadzenie nie jest niebezpieczne ponieważ pędy znajdujące się pod ziemią wydadzą korzenie przybyszowe.

Porzeczkę czerwoną i białą można prowadzić w formie szpaleru. Do tego celu potrzebne są rusztowania z drutów i pali wysokości ok 1,5 m. Pierwszy drut rozciąga się na wysokości 50 cm nad ziemią, drugi 100 cm a trzeci 150 cm nad ziemią. Porzeczki sadzi się w rzędzie co 1 m.

Porzeczek czarnych nie prowadzi się w formie szpaleru ponieważ nie wytwarzają wystarczającej ilości wieloletnich pędów dobrze owocujących.

 

Porzeczki – rozmnażanie.

Porzeczki można rozmnażać poprzez:

1. sadzonki zdrewniałe – polega na ścięciu jesienią silnych pędów, przezimowaniu ich w  wilgotnym piasku w piwnicy lub w zacienionym miejscu na dworze i wysadzeniu ich do ziemi wiosną. Przed sadzeniem pędy skracamy do 20 cm. Sadzonki sadzi się tak głęboko, aby nad powierzchnią ziemi wystawał tylko najwyższy pąk sadzonki. Do jesieni sadzonki powinny się ukorzenić.

2. odkłady płaskie – wiosną wybieramy najdłuższy pęd i trochę go skracamy by pobudzić wybijanie pędów z niżej położonych oczek. Gdy młode pędy osiągną ok 5 cm, przyginamy pęd, z którego wyrosły do powierzchni gruntu i przymocowujemy drutem. Pęd lekko przysypujemy ziemią, tak by młode pędy wystawały nad powierzchnią ziemi. W miarę, jak młode pędy będą rosły, dosypujemy ziemi. Trzeba pamiętać, by ziemia była w tym miejscu wilgotna. Jesienią rozgarniamy ziemię i oddzielamy ukorzenione pędy.

3. odkład zwykły – wykopujemy dołek i wkładamy do niego nie odcięty pęd, wyginamy go w ten sposób by kilka centymetrów pędu wystawało nad powierzchnią gruntu. Dołek z odkładem przysypujemy żyzną ziemią. Po kilku miesiącach pęd puści korzenie i będzie go można odciąć od rośliny macierzystej.

4. szczepienieporzeczki pienne uzyskuje się przez szczepienie. Jest to bardziej skomplikowany sposób rozmnażania wymagający fachowej wiedzy.

 

Porzeczki – cięcie porzeczek czarnych, czerwonych i białych.

Zaraz po posadzeniu wszystkie pędy przycinamy krótko – nad 3 pąkiem od ziemi. Ma to pobudzić wyrastanie silnych pędów i wpływa na owocowanie w następnych latach. W kolejnych latach przycinanie wygląda następująco:

  • porzeczka czarna – owocuje na pędach jednorocznych więc one są najcenniejsze. Pędy trzyletnie przerzedzamy, natomiast pędy czteroletnie i starsze wycinamy całkowicie.
  • porzeczka czerwona i biała – najlepiej owocuje na pędach 2 i 3- letnich. Pędy starsze wycinamy całkowicie.

Krzewy muszą być dobrze naświetlone, więc przy odmianach silnie zagęszczających się musimy usunąć niektóre młode pędy.


 

Porzeczki – najlepsze odmiany.

Sukces w uprawie porzeczek zależy głównie od właściwego doboru odmian. Warto wybierać odmiany odporne lub mało podatne na choroby. Do najgroźniejszych chorób porzeczki należą: opadzina liści porzeczek (zwana antraknozą), amerykański mączniak agrestu i rdza wejmutkowo-porzeczkowa.

O zwalczaniu chorób i szkodników porzeczek przeczytasz w artykule Opryski agrestu i porzeczek. Zwalczanie chorób i szkodników„.

 

ODMIANA
OPIS
TERMIN ZBIORU
PODATNOŚĆ NA CHOROBY
OPADZINA LIŚCI PORZECZEK (ANTRAKNOZA)
AMERYKAŃSKI MĄCZNIAK AGRESTU
RDZA WEJMUTKOWO-PORZECZKOWA
PORZECZKA CZARNA
Bona
owoce bardzo duże i słodkie, świetna na przetwory i ciasta
bardzo wczesna
odporna
średnia
średnia
Ceres
owoce średnie, plenna, dobra na przetwory
wczesna
średnia
średnia
średnia
Titania
owoce duże, krzewy wysokie (nawet do 2 m), dobra na przetwory, duża odporność na mróz
późna
średnia
odporna
średnia
PORZECZKA CZERWONA
Jonkheer van Tets
owoce duże i słodkie, bardzo dobra na przetwory, do ciast i deserów
wczesna
odporna
średnia
odporna
Rosetta
owoce średnie, jasnoczerwone, dość odporna na mróz
późna
odporna
mała
odporna
Holenderska czerwona
owoce średnie i duże, dość kwaśne, bardzo plenna, dość odporna na mróz
późna
odporna
bardzo mała
odporna
Rondom
owoce duże, ciemnoczerwone, słodkie, zawierają dużo witaminy C
późna
odporna
mała
odporna
PORZECZKA BIAŁA
Biała z Juterbog
owoce średnie, żółtobiałe, mrozoodporna
średnio wczesna
odporna
mała
mała
Blanka
owoce średnie lub duże, na początku kwaśne, dopiero pod koniec lipca nabierają słodyczy, plenna
późna
średnia
średnia
średnia

 

Komentowanie jest wyłączone.